Seba - Tap Madl !

W niedzielę na spacerze, zaszliśmy na plac zabaw na środku deptaka. Akurat chwilowo było prawie pusto, tylko jeden chłopiec z dwoma paniami, z których jedna robiła mu zdjęcia lustrzanką cyfrową.
Seba udał się na zjeżdżalnię, jednak aparat nie umknął jego uwadze. Zaczął się Pani Fotograf przyglądać, a ona cyknęła mu kilka zdjęć.
I wyobraźcie sobie - ten mały skubaniec, który naprawdę bardzo rzadko decyduje się zapozować dla mnie, zaczął się wdzięczyć do aparatu!
I wcale nie urządził wrzasku i buntu, tak jak to zwykle robi, kiedy ja usiłuję go sfotografować.
Na 30% zrobionych przeze mnie zdjęć, uchwycony jest z "przyczajenia", a 50% ma ze wściekłą miną i wyciągniętą ręką , ponieważ ma fazę na wszystkie sprzęty , które są moje.
Na moje telefony, moje kluczyki do auta, moje komputery, mój tablet i oczywiście wyżej wspomniany, aparat.
Wszelkie próby oszukiwania go, to jedno wielkie fiasko.
Gdyby potrafił ,  zabawkowe wersje tychże przedmiotów skwitowałby szyderczym śmiechem.
Zapasowe kluczyki do auta, z wyjętym immobilizerem , nie wiem w jaki sposób, ale wie, że są bezużyteczne, więc też go nie satysfakcjonują.
Zabawkowego laptopa, owszem weźmie, ale to i tak nie jest to samo co gmeranie w moim komputerze. Komórki - ani zabawkowe (nawet a'la smartfon), ani stare , których nie używamy, ani nawet atrapy z salonów sieci komórkowych, nie są dla niego wystarczająco atrakcyjne.
Kiedy tylko w jego obecności, biorę do ręki cokolwiek z tych rzeczy, mogę się od razu szykować na  "akcję".

Zaskoczona więc byłam niezmiernie, reakcją mojego dziecka na Panią z aparatem...w dodatku takim dużym i wypasionym.
Może on po prostu wie, że inni robią to lepiej? A matka niech się nie sili na tworzenie jego portretów, bo kiepsko jej to wychodzi.

Pani Fotograf, była tak uprzejma, że sama zaproponowała przesłanie efektów tej mini-sesji na maila. A ja z radością zamieszczam te dary tutaj.
Dumna cała, bo kurczę... No nieskromnie przyznać muszę, że Seba wyszedł super! Gdybyśmy mieszkali w większym mieście zgłosiłabym go do jakiejś agencji. Jednak potrafi się zachować przed obiektywem, urody dziecięcej mu nie brakuje...można by to było wykorzystać....
No ale to jednak jest ta jedna, z niewielu wad, mniejszego miasta.

I jak w ogóle można nie pokochać takiego słodziaka? :P
No jak? ja się pytam!

Moje nowe muzyczne Love

Nie mogę przestać słuchać!
Zakochałam się!
Utonęłam w tej piosence.
W prostocie dźwięków i w tekście.
W tych sprytnie zbudowanych paradoksach na początku, w refrenie i w ostatnich 2 wersach.
I niestety, nie mogę się oprzeć temu, że momentalnie wróciło do mnie pewnie wspomnienie.
Ostatnie - najtrudniejsze pożegnanie na lotnisku.
Luty to był. W 2011 roku.
Pod sercem od półtora miesiąca tworzył się Sebastian.
J. wylatywał  z Polski, po kilku dniach spędzonych ze mną w taki sposób, że chociaż z tyłu głowy siedziało przeczucie, że własnie widzimy się po raz ostatni, to jednak serce oblane nadzieją, że chyba jednak nie. Że wróci do Nas.
Pierwszy raz wtedy podczas pożegnania z nim, nie tłumiłam łez. Wcześniej zaciskałam zęby i udawałam, że aż tak mnie te wyloty nie ruszają.
Ale wtedy? Wtedy jak mantrę powtarzałam przez łzy "Pamiętaj, że Cię potrzebujemy teraz".

Gdybym potrafiła pisać piosenki, to tamten dzień opisałabym właśnie dokładnie tak.


Spróbowałam na kanwie tego tekstu opisać ostatnią część  "Love Story", które kiedyś tutaj rozpoczęłam.
Ale ciągle nie mogę. Za bardzo niepoukładane mam myśli o tym.
Tak wiele w tych kilku miesiącach było sprzeczności.
Zapiszę jednak to ,co rozpoczęłam. Może dokończę jeszcze.

Impreza urodzinowa Minia

Późno, więc rozpisywać się nie będę.
Właściwie wystarczy, jeśli zacytuję sztandarowy szlagier : "Gdzie się podziałyyyy tamte prywatkiiii????" i opatrzę to komentarzem, że jest 01:24, od jakichś 45 minut siedzę przy kompie, wcześniej dopijałam drinka po tym jak gruntownie uprzątnęłam wszystko po imprezie łącznie z tym, że umyłam podłogę.
Z zaproszonych 15 osób wykruszyły się 3, a 13 wyszło przed 21:00.
Marzę o czasach, kiedy podczas imprez dzieciaki będą się bawiły w pokoju obok, a rodzice będą mogli spokojnie siedzieć i prowadzić nocne polaków rozmowy.
I to dzieci będą prosić "nie idźmy jeszczeeeee".
Pamiętam, że jak byłam mała, zawsze tak było.
Tak mi jakoś smętnie trochę. Ciąg dalszy od wczoraj.
Starczy, że jesień przychodzi, a ja się sypię jak te liście z drzew.
Ale nie czas na rozkminy. Przeglądnijmy lepiej dzisiejsze fotki :)

Raz w życiu moje dziecko zapozowało. W nowych spodenkach - prezencie od Mamusi ;) 

Nie  byłabym sobą, gdyby stoły nie uginały się od jedzenia. I nie mogę narzekać na Gości - apetyt im dopisywał, ale i tak w lodówce nadal mam połowę z tego, co przez 3 dni szykowałam.
Chyba mam przesyt w organizowaniu dużych domówek na kilka miesięcy ;)
Jakoś tak się to wszystko odbyło, że kiedy w końcu usiadłam na tyłku w spokoju, to się okazało, że prawie wszyscy już poszli :P
Ale Miniu wyglądał na zadowolonego. Wzbogacił się o stertę zabawek i kilka użytecznych przedmiotów ( ku maminej uciesze).
Zapytany o to, ile ma lat, nadal uparcie pokazuje na obu rączkach kciuk i palec wskazujący, twierdząc, że "ćsi" :*

P.S. Dziękuję za liczne, wspierające komentarze pod poprzednim postem. Nawet się nie spodziewałam takiego odzewu. Przyznam, że trochę mi ulżyło , że sama nie jestem....
Odpowiem na wszystko, co napisałyście, ale muszę to na spokojnie przeanalizować w godzinach bardziej przytomnych niż 2 w nocy :)

Prawda w oczy kole.

Ale CZAD!

Patrzę na to zdjęcie i widzę jaka głupia jestem, że porzuciłam marzenia. A właściwie nie tyle głupia, co leniwa.

Zawsze brakowało mi silnej woli i samozaparcia. A także motywacji i wiary w siebie.
I tak już zostało.
Chociaż motywacja jest przecież. Sebastian to moja największa motywacja.
A ja ciągle tchórzliwa.
I już nie chodzi, żeby dążyć do tego, aby kiedyś nam zrobiono takie zdjęcie. Za mało czasu. Nawet gdybym dzisiaj zaczęła, to on już na pewno będzie większy ode mnie, nim skończę :)

Boję się zmian i zdecydowanych ruchów. Ryzyka się boję.
Boję się, że obowiązki mnie przerosną, że nie dam rady.
I dlatego tkwię.
Tkwię, patrzę na innych wokół mnie i wstyd mi.
W niczym nie jestem szczególnie dobra.
Niczego specjalnego nie potrafię.
Nie wiem, co tak naprawdę chciałabym w życiu robić.
Zarabiam najgorzej z moich znajomych. W dodatku w zawodzie, w którym ludzie zwykle zarabiają dużo lepiej. Ale boję się zmienić pracy, bo tu przecież jest super atmosfera i ludzie. I posada pewna. I wypłata na czas.
Tylko taka skromna ta wypłata.
A przecież chcę jeszcze korzystać z życia. Wychodzić i wyjeżdżać. Synowi pokazywać świat, ubierać nas fajnie...
Nie stawać przed dylematem, czy kupić kanapę, bo tańsza, czy śliczny narożnik, który zawsze chciałam mieć.
Do dupy jestem i nie mam siły, by to zmienić.
Nie wierzę w siebie.
Nic a nic.

Pomysł padł, żeby emigrować. Nie bardzo daleko.  Lecz jednak zmienić wszystko: pracę, miasto, kraj, otoczenie, znajomych, tryb życia.
Nie potrafię podjąć decyzji.
Tak bardzo się boję.
Wiem jakie konsekwencje niosą za sobą moje ryzykowne decyzje, niejedną taką już podjęłam. Nie wiem czy którakolwiek miała rzeczywiście pozytywne skutki.

Wstyd mi za siebie. Przed samą sobą. Przed Sebą.
I przed innymi też.
Bez ambicji jestem.
Ot co.


****

Powrót Syna równie boski, co ciężki. Na nowo przywykam do trybu, wymagającego ode mnie 100% wydajności. A on wcale nie ułatwia. Nie winię go. Myslę że chyba też usiłuje się odnaleźć na nowo w naszej rzeczywistości. I przyzwyczaić się, że znowu jest niewyspany, niewyspacerowany i niewyżyty, siedząc w tym cholernym mikroskopijnym żłobku.

Jutro jego impreza urodzinowa, a my oboje w nastroju wisielczym.

Oczekiwanie

Tup! tup! tup! tup!

Tak Mama przebiera nogami, w oczekiwaniu na Synka swojego jedynego najukochańszego, wytęsknionego :)
Jeszcze jakieś 6 godzin i wyprzytulam, wyściskam, wycałuję za całe 12 dni!

Wczoraj podobno wziął stołeczek mały, podstawił pod okno, stanął na nim, patrzył za szybę i wołał "Mama! Mama!".
Połączyliśmy się więc na skypie wieczorem. Straaaasznie dużo miał mamie do opowiedzenia :) Dzisiaj do mnie "zadzwonił" i też coś bardzo emocjonującego opowiadał. Szkoda, że jeszcze nie wiem co :)
Ale będzie cudnie znowu mieć go w domu!

Bilans tych 12 dni bardzo pozytywny.
Poza momentami kryzysowymi, okraszonymi matczynymi rzewnymi łzami oraz wyrzutami sumienia oczywiście :)
Ale ile udało mi się zrobić!
- wycieczka firmowa
- jedne odwiedziny u Rodzinki J.
- dwa razy odwiedziny u K.i S. (w tym jedne z noclegiem)
- masaż
- wyjście do saun
- odwiedzin u A. i T. to już nie zliczę...chyba z 4 czy 5 razy - szok- nadrobiłyśmy z A. chyba dwa lata nadszarpniętych kontaktów :P
- impreza urodzinowa T.
- gruntowne porządki w mieszkaniu
- zakupy
- sprzątanie auta
- dwa obejrzane filmy
- 200 stron przeczytanej książki

Nie zmarnowałam tego urlopu od bycia mamą.
A teraz z radością wrócę do najfajniejszej pracy, jaką w życiu dostałam i chętnie będę wypracowywać nadgodziny, żeby nadrobić zaległości :)

Mamuśka ma wychodne - czyli kolejny weekend bez Sebka.

Bastka dalej nie ma. Tato przywiezie go najprawdopodobniej jutro.
Dziwne to, ale trochę już przywykłam do jego nieobecności. Nie żebym mniej tęskniła! Przeciwnie - z każdym dniem tęsknię coraz mocniej.
W sobotę widziałam go przez skype'a, jak spiulkał spokojnie. Bebuś mój kochany!

Ale w wielu sytuacjach podczas weekendu, okazało się to wygodne, że jestem sama.

I tak: w piątek po pracy odebrałam od A. kilka rzeczy potrzebnych na sobotnią niespodziankę, zaprowadziłam auto do sprzątania wnętrza, w międzyczasie zrobiłam zakupy.
Auto wysprzątane, nie wykupowałam jednak prania tapicerki, tylko samo "odświeżanie" (cokolwiek to znaczy)....no i nie był to dobry pomysł, bo na "odświeżonej" tapicerce bardziej widać wszelkie plamy i zacieki :P Ale prać przed zimą nie ma sensu. Na wiosnę to zrobię.
Wieczorem zabrałam się za porządki w mieszkaniu- skończyłam o północy. Kuchnia i łazienka prawie na błysk :) Wszelkie zakamarki, kratki wentylacyjne i kąty zostały  wyczyszczone. Byłam z siebie dumna!
W sobotę spałam- !!! UWAGA !!!! do 9:45 i gdyby nie telefon od A. spałabym dłużej. To chyba rekord od kiedy Seba się urodził.
Sprzątania ciąg dalszy - tym razem pokoje. Wciąż nie mogę uwierzyć, że jeszcze dziś rano cały ład jest prawie nienaruszony ;) Szkoda, że do soboty tak nie zostanie - ominęłaby mnie powtórka przed Urodzinkami Bebcia.
Potem sobie leniuchowałam - kawka + internet, kąpiel w pachnących olejkach, peeling, maseczka, manicure. U. przyszła zapleść mi dobieranego na imprezę. Później jakoś czas zaczął mi się kurczyć, natomiast rozdzwoniły się telefony, i ostatecznie jak zawsze miałam lekki poślizg przed wyjściem. Ale zdążyłam.
A niespodzianka wyszła idealnie!
A. przyszła do Palmiarni z T. na romantyczną kolację. Usiedli przy stoliku dwuosobowym, złożyli zamówienie.  A. powiedziała, że ma dla T. jeszcze małą niespodziankę, ale musi jej zaufać i dać sobie związać oczy. Zgodził się. My w tym czasie cichutko wyszliśmy z tajnego pokoju dla VIPów i ustawiliśmy się, przy długaśnym stole, nakrytym dla 40 osób, który schowany był za palmami. Kiedy A. przyprowadziła T. i zaczęła odwiązywać chustę z oczu, zaczęliśmy śpiewać "100 lat". Mina T. bezcenna. Jeszcze wczoraj był w szoku.
Chyba z miliard razy, w trakcie imprezy powtarzał A. jaka jest niesamowita i jak ją kocha.
Ahhhh...aż im pozazdrościłam.
A. naprawdę dopięła wszystko na ostatni guzik.
I razem wyglądali tak ślicznie. Nie mogłam się na nich napatrzeć.
Szczęściarze z tych moich Przyjaciół :)

Siedzieliśmy do 3 (chociaż knajpę o 2 zamknęli), przy wychodzeniu mieliśmy kłopoty z zapakowaniem się ze wszystkimi prezentami i jedzeniem, które zostało. No i niestety przed wejściem spadła z wózka megadroga Whisky i roztrzaskała się w drobny mak. Auć!
No ale niezrażeni tym, udaliśmy się we 4 na afterparty do A.i T. Wróciłam do domu o 4:30, odwieziona taksówką przez miłego Pana Ginekologa, który chyba miał ochotę jeszcze kontynuować imprezę u mnie. Pożegnałam go jednak grzecznym buziakiem pod wejściem i uciekłam spać :P
Co gorsza nie mogłam usnąć! I tym razem nie wypiłam żadnego red bulla, i tylko jedną kawę! Ehhh to chyba jakiś objaw "się starzenia" :P Kiedyś mogłam spać do 15 po imprezie, a teraz?
No ale, korzystając z możliwości przeleżałam do 16 w łóżku, z powtórkami w TV i "Nowym obliczem Grey'a"
Później pojechałam do A. i T. powspominać wydarzenia poprzedniego wieczoru. Obejrzeliśmy na VOD "Niemożliwe". Świetny film, z tym że , zamiast popcornu , warto przygotować do seansu pudło chusteczek. Pierwszy film, na którym ryczałam praktycznie od początku do końca! A. i T. zresztą też. Dawno takiego wyciskacza łez nie oglądałam. Polecam :)
Jest to prawdziwa opowieść, o rodzinie, która przeżyła falę Tsunami. Pogubili się pod wodą i próbują odnaleźć. Wielką rolę odgrywają tutaj dzieci i przyznam szczerze - gdybym nie była matką, pewnie nie ryczałabym aż tak. A gdybym nie była matką-stęsknioną-bardzo-za-swoim-synkiem, płakałabym trochę mniej. Ale ta kompilacja sprawiła, że naprawdę - łzy ciekły mi ciurkiem, z nosa kapało i naprawdę musiałam się już powstrzymywać, żeby nie zacząć zawodzić do księżyca :)
Z zapuchnięta twarzą, wracałam przez miasto, w którym trwało wielkie święto, z okazji zdobycia przez Falubaz tytułu Mistrza Polski. Musiałam jechać dookoła, bo takie tłumy kibiców wyległy ze stadionu, że główne ulice były nieprzejezdne. Zachwyca mnie to zielonogórskie oddanie dla żużla. Sama fanką nie jestem, nawet na meczu żadnym nie byłam nigdy, ale doceniam , bo fajnie popatrzeć na takich prawdziwych kibiców. A tu chyba 3/4 mieszkańców to zagorzali kibice, kochający swój klub :)

W ten oto sposób zakończyłam swój samodzielny weekend. Przeleciało szybko, udało mi się zrobić trzy razy tyle, ile normalnie robię kiedy Miniu jest w domu. Samo wczorajsze zebranie się do A. i T. zajęło mi 15 minut, a zwykle trwa to z godzinę dłużej, bo nagle okazuje się, że Seb musi się wyspać, zjeść obiad, przebrać, trzeba go zapakować, powalczyć z nim przy wsiadaniu do auta itd :) Żadnego oglądania filmów i goszczenia się przez 4 godziny też oczywiście nie ma.
Tak więc stwierdzam, że czasami naprawdę warto.
Ale teraz już zamieniam się w jedno wielkie oczekiwanie.
I do piątku - jestem tylko i wyłącznie mamusią synusia :P
A w piatek przyjedzie do nas A. i rozpoczniemy szykowanie urodzinkowej imprezy! :) Przyjdzie łącznie 15 gości...oj będzie się działo :)

20.09.2011, godz.19:26

Krótko po porodzie opisałam wydarzenia tamtego dnia.
Nie będę się więc dzisiaj silić na opowiadanie tego ponownie. Zwłaszcza, że z czasem coraz więcej szczegółów się zapomina.
To nie będzie wpis, wpasowujący się tak do końca w stylistykę tego bloga - po prostu naturalistyczna relacja z pola walki.
Dzisiaj bardziej pamiętam to, że było ciepło wtedy. Naprawdę był upalny wrzesień.
A ja byłam psychicznie wykończona szpitalem i czekaniem. I nic wtedy nie zapowiadało, że własnie za chwilę ma wydarzyć się Cud.

Nie da się ująć słowami tego, co czuje Matka widząc po raz pierwszy swoje dziecko. Od dwóch lat nie potrafię dobrze tego nazwać.
Chociaż to w sumie jedno proste słowo - Miłość.
I wtedy zdawało mi się, że to największa Miłość na Świecie.
A dzisiaj wiem, że z każdym dniem ta Miłość potrafi być coraz większa.

Za nami 2 lata.
Najszybsze, najbardziej emocjonalne, najdziwniejsze, pełne najskrajniejszych stanów ducha 2 lata.
I najszczęśliwsze.

A zaczęło się to tak:

15.09.11 -w dniu terminu trafiłam do szpitala na patologię z powodu małowodzia. Leżałam tam 4 dni, codziennie kilka razy KTG, usg, badania gin. i nic. Zjeżdżałam na porodówkę na obserwacje i nawet bywało, że są regularne niewielkie skurcze, ale nadal zero akcji. W poniedziałek lekarze już badali mnie celowo tak, żeby coś tam ruszyć - niezbyt przyjemne i niedziałające. 
We wtorek 20.09 od rana KTG...znów słabe regularne skurcze, więc kolejna obserwacja na porodówce. Z tego wszystkiego już się zdążyłam przyzwyczaić do tego miejsca i tak jak wcześniej mnie przerażało samo to słowo, tak potem czułam się tam jak u siebie ;P Zwłaszcza, że porodówka w Wałbrzychu jest na bardzo wysokim poziomie - ogólnie szpital jak w "Na dobre i na złe" ;)
O 14:50 pisałam dziewczynom na forum, że Sebcio się nie śpieszy i nie chce żeby go zmuszać. Godzinę później kuzynce pisałam na gg, że na bank do końca tygodnia nie urodzę. O 16 znów mnie podłączyli do KTG, pokazywało skurcze, nawet takie większe, ale uważałam, że to za mały ból, aby mogły być porodowe. A tu nagle ok. 16:30 coś "pykło" w środku i nagle czuję jak leją mi się wody. Od razu dostałam takich skurczy, że nie mogłam sięgnąć do przycisku po pielęgniarkę. Koleżanka z łóżka obok wezwała. Odłączyli mnie od KTG i kazali iść do zabiegowego na fotel. Chwilę mi zajęło nim tam doszłam. Rozwarcie 2,5cm, dali lewatywę, i za pół godziny kazali wrócić. Co przeżyłam w toalecie, to nie będę opisywała, ale łatwo nie było ;P Zdążyłam jeszcze przed tym zadzwonić do mamy, żeby przyjechała,bo już. 
Jak się w końcu w tej toalecie uporałam - pół godziny to siedziałam na samym bidecie, bo mniej bolały skurcze w ciepłej wodzie :P, zjechałam na dół na porodówkę. 
Sala jednoosobowa, mama już dotarła. Chyc na łóżko no i czekamy, rozwarcie 3cm. Skurcze coraz gorsze. Na szczęście długie przerwy między jednym a drugim, więc zbierałam siły w tych pauzach. Czekam na lekarza, bo wcześniej miałam uzgodnione znieczulenie. W tym momencie straciłam poczucie czasu. Siedziałam sama z mamą, która trzymała mnie za rękę. Całą uwagę skupiałam na tym aby jej tej ręki nie zmiażdżyć w czasie bóli. Gdy już naprawdę zrobiły się nieznośne mama oddychała razem ze mną. Nauki w szkole rodzenia się przydały - to oddychanie pomagało. Co jakiś czas wpadała położna na chwilę. Dwa razy przypominałam o znieczuleniu, za drugim już zniecierpliwiona, bo naprawdę bolało. Ale lekarz był na cc i mógł przyjść dopiero po operacji. No dobra, to czekam - co mam zrobić. Ale już byłam wściekła. Już bolało naprawdę i coraz częściej, chociaż tylko co drugi skurcz był naprawdę mocny. Już marudziłam "mamooooo nie dam rady" -ciągle się Mama ze mnie śmieje i z tej mojej żałości hihih. 
W końcu lekarz przyszedł. Cholera jasna! Nieziemsko przystojny i młody. Że też musi mnie oglądać w najmniej seksownym momencie mojego życia :P No trudno - flirt na porodówce odpada, wiec ponaglam go o to znieczulenie. Zagląda, patrzy zdziwiony na moją mamę - "Ale tu jest już 8 cm, to już nie ma sensu". Mało nie zemdlałam. Mówię, że umrę chyba,a on, że jak damy znieczulenie, to przedłużymy o półtorej godz, a tak to za pół zacznę rodzić. Mama pyta czy chociaż jakiś zastrzyk mają. Dostaję zastrzyk, kroplówkę i gaz. Z gazem więcej zachodu niż pomocy. Nie wiem czy coś podziałał, może tyle, że odwrócił moją uwagę od bólu. Ale od momentu jak się okazało, że jest już 8cm do skurczy partych miałam może ze 4 skurcze.W tym czasie zadają mi jakieś bzdurne pytania o wykształcenie, o ojca dziecka - WTF???przecież nie mam siły z wami gadać! Potem parte i "dmuchanie świeczek". Ciężko nie przeć...trzy razy dałam radę, za czwartym mówię, że już naprawdę nie mogę nie przeć. Położna zagląda i szybko zaczyna się ogarnizować, rękawice zakłada, woła lekarza. Dobra - można przeć. 
Co z tego, jak teraz się okazuje, że jednak nie umiem hahaha. Raz, drugi..."Pani Marto nie dmuchamy - przemy". 
No nie umiem i już. Oczy każą trzymać otwarte, a głowę dam sobie uciąć, że na szkole rodzenia mówili, że zamknięte - takie miałam myśli w trakcie. Cierpliwości mi brakuje, przy czwartym podejściu mówię sobie "teraz, albo nigdy" - udało się, lekarz pyta, czy może mi pomóc - ok. Przyciska mi brzuch, czuję, że coś ciężkiego poszło...jeszcze raz...i nagle czuję się pusta. 
Z pomiędzy nóg wyłania się mały fioletowy człowieczek. Tutaj mi się film urwał. Wiem, że zaczęłam się śmiać i mamę ściskać z radości,ale nie pamiętam czy krzyczał, czy od razu mi go położyli na brzuchu. Mama też nie pamięta.
Pamiętam jeszcze, że wszyscy mówili, że strasznie tam nagrzałam, a ja sie cała telepałam. Wszyscy czerwoni gorąca, a ja się trzęsę.
Sebcio idzie do ogarnięcia, ja rodzę łożysko, potem łyżeczkowanie i szycie.
Przy szyciu żartujemy z lekarzem, bo marudzę, że to nieprzyjemne, pyta czy go nie będę lubić, mówię, że litości nie ma i zmaltretował mnie strasznie, ale mu wybaczam, bo jest naprawdę miły. Gratuluje mi, dostaję do piersi zmierzonego, zważonego, ocenionego na 10 i wytartego Sebcia, wszyscy wychodzą i zostajemy sobie we trójkę. Czas na zdjęcia, mmsy i przeszywającą mnie miłość, którą przeżywam do dzisiaj. 
Nie było tak źle, myślę, że są rzeczy, które bolą bardziej. No i okazało się, że szybko się uwinęłam. Od odejścia wód do narodzin Sebastiana minęły 3 godziny 

Tak się rośnie przez 2 lata :) 

Tęskniuszki

Już trochę za długo.
Czytam w blogach, co robią dzieciaczki u innych mam. I myślę co porabia Sebastian.
Byłam wyprzytulać małego R.
Dzisiaj idę wyprzytulać małego P.
Ale coraz smutniej mi w serduchu.
Nie rozmawiam z nim przez tel., ani na skypie go nie widzę, bo nie chcę, żeby on też poczuł, że za mną tęskni....o ile tęskni.
Ale czasem jak gadam z Rodzicami, to słychać w tle głosik przenajsłodszy.
Myślę o oczkach roześmianych
o nosku perkatym
o nóżkach, co szybko niosą, tam, gdzie zawsze coś ważnego musi być załatwione
o rączkach, co się tak śmiesznie składają, kiedy śpiący się robi
o brzuszku - "witaj brzusiu, żegnaj siusiu"
o pupce z plamką
o dziubku całuśnym
o włoskach pachnących, które ciągle nie chcą urosnąć w porządną fryzurę
Myślę, czy się zmienił, czy urósł, czy mówi inaczej?

Myślę, że jutro dwa lata miną od momentu, kiedy po bólu i wysiłku poczułam przede wszystkim zdziwienie.
Że to już.
Że to jest ono - MOJE DZIECKO.
Że to jest ten mały człowieczek, którego czułam w sobie, któremu czytałam, którego przez skórę brzucha głaskałam.

Pierwsze było zdziwienie.
Potem była troska
a później fala radości, szczęścia i miłości.

Cholera!

Łzy, łzy....wszędzie te łzy.
Nochal czerwony.

Myśl o ryku.
o wymuszaniu
o szuflad otwieraniu
o rozsypywaniu
o tłuczeniu
o niszczeniu
o brudzeniu
o chlapaniu i plam zadeptywaniu
o buncie na środku ulicy
o leżeniu w zaparte na chodniku
o uciekaniu przed nocnikiem
o jęczeniu
o marudzeniu
o uwieszaniu się na matce z zawodzeniem

....

Nie działa.

Feng Shui

Auto w naprawie, za oknem napiernicza deszcz, autobusy w naszym mieście nie dojeżdżają do tak odległych krain, jaką jest moje osiedle. W związku z tym jestem dzisiaj rozwalona. A jutro rano będę jeszcze bardziej, jeśli K.i S. mnie nie przenocują. 

Jak to mówi K. "I całe Feng Shui rozjebane" 

Nie mam nastroju na nic, marzę, żeby się pod kocem schować z kubkiem gorącego kakao. 

I Miniutka poprzytulać uśmiechniętego...

Matki bolączka....

....nie pisałam jaka jest, nie?
A muszę, bo gryzie mnie niemiłosiernie.
Nie mogłam przez weekend o tym myśleć, bo wcale bym się nie bawiła, ani nie wyluzowała.
Za 3 dni Sebcia drugie Urodzinki.
Za 3 dni, czyli w piątek.
A w piątek Seb, będzie nadal u Dziadków.
A ja będę tutaj, bo w sobotę idę na 40-kę T.
Wyrodną jestem Matką, która myśli o przyjemności własnej.
Oczywiście, urodzinki wyprawimy i będzie, tort, prezenty i masa gości, ale tydzień później.
Nawet gotowa bym była w ten piątek jechać do Minia  i wracać w sobotę, ale trochę się to wszystko nie kalkuluje niestety, a wiadomo jak to z pieniędzmi....

Z drugiej strony, przecież nie wie jeszcze, że to Urodziny i czym w ogóle Urodziny są. I gdyby wypadły w tygodniu, to pewnie także nie mielibyśmy okazji ich uczcić.
Ale tak, czy inaczej - nieodłączny atut Matki Polki, pod postacią Zajebistych Wyrzutów Sumienia, zaczął pomału zżerać moje serce.
Ehhhhh

No nic... muszę sobie jakoś z tą zgryzotą poradzić.
A w ramach zmiany klimatu, moja wczorajsza rozmowa z mamą:

M: Cholera, same problemy dookoła znowu. Wszystko nie tak. Tylko Sebastian nam tu daje światełko w tunelu i odciąga nam myśli od negatywów
Ja: To się zaraz okaże, że w ogóle nie będę Go mogła Wam zabrać
M: No właśnie rozmawialiśmy z ojcem, że najlepiej by było, jakbyś urodziła drugie dziecko i wtedy zawsze jedno by było u nas, a drugie u Ciebie
Ja: Sami sobie urodźcie!
M: Ale my już jesteśmy bezproduktywni, nasz czas minął
Ja: To sobie adoptujcie
M: Ale Tobie się udało wyjątkowe dziecko. Śliczne, mądre, wesołe i kochane
Ja: Ok rozumiem, że przy adoptowanym, to pewności nie ma....No w takim razie, jak w listopadzie polecimy do UK, to powiem J. że musimy się spotkać, bo jest zamówienie na drugie....

Obśmiałyśmy się do łez prawie :)

Miniu na Chrzcinach Radzia.

No nie mogę sobie odmówić tej przyjemności, podzielenia się tutaj tymi 3 pięknymi ujęciami, w jakich Pan Fotograf uchwycił Sebastiana.
Boskie są te fotki...i cała reszta z Chrzcin też.
Zresztą , przecież z tak udanej imprezy, nie mogły wyjść złe zdjęcia.
Uwielbiam!


 

 

A Mama = kłębuszek tęsknoty :)

Wrażenia

ALEŻ BYŁA REWELACJA!!!!

Najlepsza firmowa wycieczka, na jakiej byłam!
I kto organizował? No kto?
Wiadomo, że ja!

Była maaaasa śmiechu, były tańce na bosaka, było przepyszne jedzenie, plaża nocą. Na syndrom dnia następnego: spacer brzegiem morza w cieple cudnego wrześniowego słońca. Rybka smażona też była. Był basen, jacuzzi i sauny na kaca.
I Dzielna Mama była - w "małej czerwonej" , na obcasach, rozkręcająca imprezę, roześmiana, wyluzowana, uradowana.
I szefowie byli nią zachwyceni w tym wydaniu i koledzy z pracy, a nawet kierownik sali w hotelu.
Nie przesadzam - powtarzali mi to wszyscy co najmniej kilka razy w ciągu wieczoru.

Był grill i piwko z sokiem, były rozgrywki drużynowe w kręgle...
Same przyjemności były :)

A Szef mój najważniejszy, oznajmił koledze swojemu wieloletniemu (który pojechał z nami gościnnie, z największej firmy w PL), że jestem jego pupilkiem ;p
Później do K. mówił, że nadziwić się nie może, dlaczego taka kobieta jak ja, nie może sobie znaleźć faceta. Że jemu się to w głowie po prostu nie mieści.
Ale to mało.
Bo gdy mu powiedziałam, że jestem rozczarowana, ponieważ hotel ma w ofercie przystawek przegrzebki, których nigdy nie jadłam, a nie dostaliśmy ich w żadnej z propozycji menu do wyboru, powiedział, że mnie następnego dnia na te przegrzebki zaprasza.
I słowa dotrzymał. Zeszliśmy sobie w sobotę razem na przegrzebki. Tylko ja i Szef.... no co prawda potem drugi Szef zwęszył spisek i dołączył z kolegą, ale tak czy inaczej, czułam się wyróżniona :)
Niby to dlatego, że Szef Pierwszy dostał super apartament (muszę podziękować Pani Joasi z Marketingu) , ale tak naprawdę to on chyba rzeczywiście jakąś słabość do mnie ma ;) Szkoda tylko, że w pensji tej słabości objawić nie chce :P

A przegrzebki same w sobie -  Ooooommmmnoooommmm nooooommmmmm  nie rozczarowały mnie. Już wiem dlaczego Gordon Ramsey tak często je przyrządza.
BOSKIE! Delikatnie smakujące morzem mięso, które rozchodzi się przy dotknięciu widelcem, a w ustach jest jednocześnie sprężyste i rozpływające się. Nie da się tego do niczego porównać.
Podano je na puree z pietruszki i z jakimś francuskim sosem, co dodatkowo stworzyło idealną oprawę. Nie zawiodłam się.


Dziewczyny!!! każdej , która ma możliwość pojechać na taki weekend - polecam. Nie wykręcajcie się, że mąż z dzieckiem rady nie da, że czasu nie macie, że okres (ja akurat idealnie w piątek przed samą imprezą dostałam), że migrena, że zakupy, że tęsknota. Jedźcie i korzystajcie, bo to tak dobrze na głowę robi, że naprawdę warto :)

Do rodziców dzwoniłam w piątek i w niedzielę rano.
I starczyło. Powiedziałam co i jak, wypytałam, czy młody zdrowy i nie rozrabia za mocno. Nie brałam go do słuchawki, żeby ani siebie nie drażnić, ani jego.
Najmocniej zatęskniło mi się na basenie, kiedy zobaczyłam tatę bawiącego się z synkiem w Sebcia wieku. Oj...oko mi się zaszkliło. I na plaży, gdy mijaliśmy takie małe dzieciaczki, bawiące się w piasku. Zapragnęłam widoku moich stópek ukochanych biegnących w stronę morza...

Ale nie było tak strasznie.
Powrót do domu tez jakoś przeżyłam i noc bez Sebcia. Oczywiście na wieczór jeszcze czmychnęłam do K.i S. więc za długo w tej pustce nie siedziałam ;P Ale spałam w dużym pokoju, bo jakoś smutno było patrzeć na puste łóżeczko.
Myślę, że jakoś dobrnę do niedzieli.
Dzisiaj idę do Rodzinki J. ;) Na kolejne dni też się coś wyduma :)

Mam wrażenie, że płynę jeszcze na fali sobotniej imprezy....zresztą dzisiaj przyszło mailem rozliczenie i okazało się, że zostało zamówionych dodatkowo 6 RedBulli, podobno ja je wypiłam :P Pamiętam , że RedBulle piłam , ale 2, a nie 6 :P Chociaż energii tyle mam, że w sumie kto wie? :) Kto takie rzeczy pamięta? :P

Kurczę! jak mi takiej imprezy brakowało!
Teraz czuję się nasycona :) Naprawdę zdrowo jest się wyrwać. Kompletnie zmienić otoczenie, towarzystwo, klimat...wszystko. Wtedy nawet 2 dni wystarczą aby dobrze wypocząć i zregenerować siły :)

Pępowina

Miniu wstał z uśmiechem, jak prawie codziennie.
Wzywał nas z łóżeczka "Heeeeej!"
Wyjęłam, rozebrałam, posadziłam na nocnik golaska.
Ale uciekł oczywiście, klapiąc śmiesznie bosymi stópkami po kafelkach. Zapisałam w głowie ten dźwięk.
Ubierając wytuliłam i wycałowałam, do uszka szepcząc, że mamusia kocha i tęsknić będzie.

Kręcąc się po domu zorientował się, że wyjazd się szykuje, co jeszcze bardziej poprawiło jego nastrój.
Pomagał przy pakowaniu, pilnował, żebyśmy wszyscy wsiedli do jednego auta: On, Dziadzia, Babcia, Mama, Pies.
Komplet jest?
To jedziemy!
Zaaferowany rozglądał się wokół, opowiadał po swojemu co widzi.
Ja obok, w niego wpatrzona. Chłonąca jak najwięcej jego uśmiechu, jego błysku w oczach radosnych, głosiku przenajsłodszego.
Żeby starczyło na całą rozłąkę.

Chyba wyczuł nastrój.
Sięgnął po moją dłoń i chwycił
I trzymał do końca.
Samochód się zatrzymał.
Uśmiechnęłam się najweselej, jak mogłam, dałam buziaka, zabrałam torby i wysiadłam.
Zdziwiony popatrzył na mnie.
Usteczka w podkówkę się wygięły.

Uciekłam.
Nie chciałam usłyszeć pierwszego szlochu, bo sama zaszlochałabym się na śmierć.
Zresztą teraz, kiedy to piszę łzy kapią na klawiaturę ukradkiem, jedna za drugą.

W ten sposób zamiast przedwyjazdowego podniecenia, zamiast nastroju imprezowego, zamiast niecierpliwego oczekiwania na wzięcie głębokiego oddechu, na relaks, odpoczynek, na czas dla siebie, dla przyjemności wszelkich...zamiast tego wszystkiego odczuwam smutek.
I wyzbyć się go nie potrafię.
I nie pomaga mi wcale myśl, że przecież to tylko 9 dni, a może nawet mniej.
Że krzywda mu się dziać nie będzie, że przecież u Dziadków jest fajnie.
Ani nawet to mi nie pomaga, że przecież nie pierwszy raz się rozstajemy.
Że już zostawał na 5 dni, że żegnałam się z nim już raz, może na dni kilka, a może na zawsze, bo nie wiedziałam czy z narkozy się obudzę.

Widzę, że im dalej, tym ciężej.
Im jest starszy, tym trudniej mi się z nim rozstawać.
Boże! Nie chcę być matka wariatką, która Syna uwiąże do siebie.
Taką matką z seriali, co za lat kilkanaście truć własne dziecko będzie, albo śmiertelną chorobę udawać, aby tylko zatrzymać je przy sobie.

Tyle narzekam, ze czasu nie mam na imprezy, na przyjemności, na pasje, na randki.
No to proszę - przez całe popołudnia po pracy, w przyszłym tygodniu mogę się realizować. Czekają mnie dwie spore imprezy w weekendy.
A ja płaczę, bo wszystko to, dziać się będzie w wielkiej nieobecności Małpeczki mojej.
Wiem, że już dziś wieczorem mi przejdzie, kiedy morze moje ukochane zobaczę.
Że w poniedziałek będę przyzwyczajona. Że będę tęsknić, ale płakać już nie.
Ale teraz jeszcze ciężar serce gniecie, a przed oczami ta buźka z uśmiechniętej w podkówkę się zmieniająca.

Cholera, jakie głupie te emocje!
A w ogóle to kiedy to się stało, że taki mały stwór okazał się życia mojego sensem całym???
Że nawet na kilka dni trudno odłączyć pępowinę niewidzialną, aby odetchnąć odrobinkę.
Aby odpoczynku zaczerpnąć, którego przecież tak bardzo mi potrzeba?
Przecież to zdrowo otrzymać trochę czasu, by odnaleźć samą siebie w tej postaci złożonej w 99% z matki.
Ale że tak to matkę emocjonalnie rozwali, to się chyba nie spodziewałam...

Skutki przedawkowania wina winobraniowego :)

Jest 21.
Mini od godziny śpi.
Ja od tejże godziny usiłuję się zmusić do zrobienia czegokolwiek przydatnego, ale kręcę się bezsensownie po mieszkaniu, słucham jak deszcz uderza o parapet i już wiem, że powoli wpływam w ten ospały tryb życia, za którym nie przepadam.
Myślę, że w ciągu ostatniego tygodnia udało mi się dzięki temu przytyć tyle samo, ile udało mi się schudnąć przez całe lato.
No bo cóż przyjemniejszego w taki jesienny wieczór, od ulubionych seriali i jakiegoś pysznego jedzonka?
Tzn znalazłabym różne przyjemności....
seks na przykład...

Tak więc -  pozostają mi smakowite przekąski, dzięki którym moje szanse na udany wieczorny, jesienny seks stają się coraz mniejsze ;P

Całe szczęście, że chociaż w sobotę w nocy, wisząc nad toaletą, pozbyłam się wszystkiego, co udało mi się tego dnia zjeść. To chociaż bilans jednego dnia na 0.
I nie - nie cierpię na bulimię.....chyba, że cierpię, tylko zazwyczaj zapominam wymiotować ;P
Moje nocne toaletowe przygody to wina -nomen omen-Winobrania ;)
Poszliśmy sobie z Minim o 17 - chciałam mu pokazać ludzi, karuzele, kupić coś totalnie festyniarskiego i dobrze się bawić. No i tak też było. Spotkaliśmy jednych przyjaciół, z którymi wypiłam 2 kubki wina pysznego owocowego.
A później drugich też.
Później się rozeszliśmy, my zostaliśmy z A.
Z moją A., z którą dokładnie 3 lata temu, z dnia na dzień zamieszkałyśmy razem. Niedługo potem też było Winobranie. Wychodziłyśmy na nie razem, piłyśmy wina, tańczyłyśmy na dyskotece pod gołym niebem i generalnie dobrze się bawiłyśmy.
Oczywiście na wspominki nas wzięło.
A. zakupiła najpierw kubek, a potem już butelkę wina - czerwonego wytrawnego, z którejś z lubuskich winnic i powędrowałyśmy z tą butelką. W naszą podróż sentymentalną.
Tak dokładnie,to butelka wędrowała z nami w wózkowym koszu pod Sebastianem.
Nie ma to, jak Mamuśki :P
Apogeum sentymentalności przeżyłyśmy podczas koncertu Varius Manx, z którego nie mogłyśmy wyjść. Co zaczęli grać, to hicior ukochany. Ten zespół chyba nie nagrał żadnego kiepskiego kawałka! Bynajmniej do czasu odejścia Kasi Stankiewicz. Znałyśmy wszystkie teksty i śpiewałyśmy z oczami zaszklonymi i z głowami pełnymi tęsknot.
Mini tańczył trochę sam, trochę ze mną na rękach, a trochę się pokładał już w wózku.
Też mu się podobało, chociaż nigdy Varius Manx nie słuchał :)
A. obkupiła go czekoladkami oraz festyniarskim gadżetem w postaci ledowo-świecących "włosów" na stojaczku. Nie wiem jak to inaczej nazwać, ale w sumie daje ładny efekt, kiedy gasimy światło.
Wyszliśmy z koncertu o 21:30. Wielką ochotę jeszcze miałam, aby zostać na dyskotekę, ale żal mi już było tak młodego męczyć.
Więc jeszcze trochę poużalałyśmy się nad losem matki uciśnionej, A. została , my pojechaliśmy.
W głowie mi trochę szumiało, a w brzuchu burczało okropnie.
Więc po położeniu Seby, pochłonęłam wielki talerz makaronu po chińsku oraz kanapkę, wymieniłam z A. jeszcze kilka smętnych smsów, z życiówkami na temat : jak to było , a jak jest.
I poszłam spać.
Nie na długo jednak, ponieważ mieszanka złożona z dwóch rodzajów wina, dwóch papierosów (sic!), i dwóch dań skonsumowanych w ramach zbyt późnej kolacji, postanowiła wrócić.
I tak wracała jeszcze 3 razy :/
No cóż...tradycji musiało stać się zadość.
Te 3 lata temu zakończyłam jedną z Winobraniowych imprez w podobny sposób. I pamiętam, że w kółko wtedy sobie z A. powtarzałyśmy, że Prawdziwą Przyjaciółkę poznaje się po tym, że Ci trzyma włosy, kiedy wisisz nad toaletą :P
A.trzymała wtedy dzielnie :)

Hihihi...usiadłam tutaj z zamiarem napisania, o czymś kompletnie innym.
Ale warto uwiecznić ten dzień.
Ciekawe co będziemy robiły w czasie Winobrania za kolejne 3 lata?
Czy znowu wszystko będzie tak totalnie odmienione?
Czy my będziemy niby inne, ale w środku takie same? Wciąż nie do końca gotowe na dary losu, którymi zostałyśmy obsypane hojnie? A nawet zbyt hojnie? :)
I czy też będziemy znowu chciały razem je spędzić? Bo od jakiegoś czasu, nie zawsze jesteśmy sobie tak bliskie, jak akurat w sobotę.
Może tu zaglądnę za 3 lata i porównam.
Grunt, żeby tylko nie było gorzej.

Powrót do "źródła"

Klamka zapadła.
Bilet zakupiony.
Termin 23 listopada. Wylot z Poznania, lądowanie w Liverpoolu.
Przed kliknięciem "rezerwuj" czułam dreszczyk podniecenia.
Przed podaniem numeru karty , dreszczyk zniechęcenia.
A po otrzymaniu potwierdzenia zakupu poczułam PRZERAŻENIE

No bo jak? Jak niby to zrobimy? Ja jedna i moje nie-usłuchane-zawsze-wtedy-kiedy-trzeba-najbardziej dziecko, plus do tego 2 bagaże podręczne. Bo lecimy z podręcznymi z oszczędności. Chociaż jak znam życie, to wrócimy już z rejestrowanym :P
I jak się spakować z Minim w dwie walizki 55x40x20cm, max 10kg każda? Toż to już prawie zima będzie. Gdzie pomieścić swetry i kozaki? A Miniego akcesoria? Może pokupować wszystko na miejscu?
Może po prostu na żywioł iść...chociaż raz na 3 lata iść na żywioł....

Ooops!
Zaraz  zaraz!
Już raz w Anglii poszłaś na żywioł....po czym wróciłaś - owszem z bagażem rejestrowanym również, ale przede wszystkim w "dwupaku"

No to nie...na żywioł nie można.
To później pomyślę w takim razie.
Coś zaplanuję, ale bez przesady. Damy radę.
Kto da, jak nie my?

A na miejscu pozwiedzamy, pobędziemy z Siostro-Chrzestną i "wujaszkiem", powdychamy brytyjskiego powietrza.
Lubię Anglię.
Jakby nie patrzeć, to właściwie same dobre rzeczy mnie tam spotkały.
A nawet cuda niebywałe.

I może z przeszłością rozprawię się trochę. A może bardziej niż trochę nawet. Po prostu się rozprawię. Tak jak Anetka napisała w komentarzu (dziękuję za niego - jest przemądry!).
A "tata" zrobi jak zechce. Informację dostanie. Odmowa pisemna równie mile widziana, co i wyrażenie chęci.
Wszystko się może zdarzyć.

Ale to dopiero w listopadzie.
A na razie wokół mamy tylko listopadową aurę...a ja za tydzień nad morze jadę. No niech to szlag....
Pal sześć jednak tę pogodę!
Ja nad morze na weekend, a Mini na tydzień 'wakacji' u Dziadków.
Tydzień bez Minia?
Czy Matka jest w stanie to przeżyć?
Bo jak nie, to w sumie zbędny ten cały wpis, bo wtedy to już nigdzie nie polecimy ;)

Poweekendowe mniej i bardziej przyjemne rozważania

Wrrrrr no jakbym nie próbowała - tak przeoczyć nie mogę tej jesieni nadchodzącej.
Nawet posta sklecić porządnie nie mogę, bo jakiś w głowie bałagan jesienny.
Wysmarowałam linijek kilkadziesiąt,po czym stwierdziłam, że bez ładu to wszystko i kasuję.
Cały weekend miałam myśli rozbiegane.
A wiele z nich oscylowało wokół J.
Czemu znowu o nim myślę?
Ponieważ szukam właśnie od kilku dni tanich lotów do Siostry do Anglii. Anglia oczywiście wiąże się z poczęciem Syna mojego, a poczęcie tego Małego Cudu nierozerwalnie wiąże się z jego ojcem.
Tak tak - chodzą mi po głowie naiwne myśli, że może napiszę do niego, że będziemy w UK.
I może zechciałby poznać Sebastiana, skoro już nie 1300 a 300 kilometrów będzie ich dzieliło?
Naiwne myślenie...a z drugiej strony, jeśli nie zapytam, to będę się nad tym zastanawiać jeszcze po powrocie.
Tyle o tym myślałam, aż wreszcie to spotkanie wyśniłam.
Całkiem nie takie, jak powinno być.
Nie byłam w nim wcale oschłą, zimną, wredną suczą.
O nie nie!
Byłam matką wzruszoną spotkaniem ojca i syna.
I byłam kobietą pragnącą rodziny. Kobietą, która nagle tą rodzinę jakby "odzyskała", albo "otrzymała" chwilowo. Rozsypaną na drobne kawałki, nadmiernie emocjonalną kobietą.
I nawet w tym śnie kołatało mi się w głowie: "Ej! Nie taka miałaś być! Nienawidź go! Pamiętaj, co Wam zrobił. Pamiętaj, że to oszust, kłamca, że udaje czułość teraz, a za chwilę bez mrugnięcia okiem zniknie znowu"
Ale poddawałam się wszystkiemu, co mówił i robił.
Pławiłam się w tym, że znowu jest taki, jaki potrafił bywać wobec mnie.
I nie chciałam pamiętać wcale, że to wszystko gierka i że minie za moment.

Taka naiwna nawet we własnym śnie potrafię być.

Dobrze, że ze snu można się obudzić.

Myślę, że nie ma prawa się to wydarzyć naprawdę. Że w ogóle to spotkanie nie dojdzie do skutku, bo gdyby wola była, to już dawno by się to stało.
Ale jeśli polecimy, to wiadomość z informacją wyślę.
Mam nadzieję, że odmówi, bo obawiam się, że z naszej trójki, to właśnie ja z tego spotkania mogę wyjść w najgorszym stanie.
Natomiast taka odmowa na piśmie, może się jeszcze kiedyś przydać. Gdybym komuś, coś , gdzieś musiała udowodnić.

Z przyjemniejszych sprawek - spędziliśmy weekend w W-chu. Wczoraj odwiedziliśmy Mini-zoo w Mieroszowie oraz Festiwal Mleka w Kamiennej Górze. Miniu uszczęśliwiony, bo naoglądał się tyle zwierzaków na raz, że aż mu się zaczęło merdać co robi "muuu", co"beee"  a co "hau hau" :)   Wykazał się przy tym wszystkim wysoką kulturą osobistą, ponieważ do każdej klatki i zagrody podchodził machając rączką i krzycząc "heeeej!" na powitanie tamtejszych "mieszkańców". On miał frajdę, a ja i rodzice z jego frajdy też mieliśmy radochę i to był naprawdę przemiły rodzinny dzień. Taki jak kiedyś, kiedy jeszcze ja i siostra byłyśmy małe. 

Dziecko scala rodzinę w fantastyczny sposób. 

Może dla mnie, w kontekście indywidualnym, nie był to najlepszy moment na pojawienie się Synka. Natomiast patrząc w szerszym spektrum, myślę, że jego przyjście na świat i do naszej Rodziny, uratowało nas od wielu złych zdarzeń. 

Jestem tego pewna na 100%. 

Obyś się smażył w piekle za życia!

Brak mi dzisiaj słów i ze złości gotuję się cała już od wczoraj. 

Wczoraj Babcia zadzwoniła do Mamy i w tajemnicy przyznała, że zostali z Dziadkiem okradzeni. 

Przyszedł niby-pracownik spisujący liczniki. Pokręcił się, zapytał, czy Dziadek nie miałby rozmienić mu 200zł. Dziadek oczywiście poszedł do swojej skrytki na oszczędności i 4x50zł wyjął. 

Pan Oszust Pierdolony (sorry, ale naprawdę powstrzymać się nie potrafię), musiał zerknąć gdzie Dziadek sięga. Potem zrobił zamieszanie, że trzeba coś sprawdzić w licznikach, żeby Dziadek spojrzał w łazience czy kuchni. Z racji wieku i stanu zdrowia, przejście przez mieszkanie zajęło oczywiście wystarczająco dużo czasu, aby do skrytki zdążyć sięgnąć. 

W ten sposób Chuj jeden obłowił się w ciągu kilku minut w 15 tysięcy zł., które Dziadek od lat odkłada, głównie po to, żeby dla "Wnuczek było". 15 tysięcy, na które ja muszę pracować 9 miesięcy dzień w dzień. 15 tysięcy, na których uzbieranie Dziadek mój pracował ciężko przez całe życie. Które odłożył sobie z emerytury. A emeryturę ma porządną, ponieważ studiował, a później jako inżynier jeździł do Francji, Rosji i Niemiec, spędzając tam godziny w kopalniach, niejednokrotnie ryzykując zdrowie swoje i życie. 

Szkoda Gnoju, że nigdy nie zastanowisz się, w jaki sposób starsza osoba, której kradniesz pieniądze, zapracowała na nie , ani na co może ich potrzebować. Może tak naprawdę zabierając komuś takie pieniądze, zabijasz go? Albo jego chore wnuczęta, prawnuczęta? 

Szkoda, że taka myśl, w Twojej zatrutej jadem, pustej głowie nigdy się nie pojawi. 

Bo na pewno za te 15 tysięcy nieźle się już wczoraj zabawiłeś. Whiskey, kokaina, impreza...fajnie pewnie było co? 

Oby Cię to wszystko zżarło od środka.

Oby Cię strawiła najgorsza choroba i oby wtedy zabrakło Ci pieniędzy na leczenie. 

Wcale Ci nie życzę, żebyś w więzieniu gnił, bo nie mam ochoty na Twoje utrzymanie podatków płacić. 

Zdychaj w męczarniach! 

Coraz bliżej 2 latka.

Pierwszy rok z życia Sebastiana zapisywałam codziennie w specjalnym kalendarzu. Z każdego dnia mamy krótką notatkę, uwiecznione wszelkie "przełomowe" wydarzenia typu - pierwszy uśmiech, pierwszy ząbek, pierwsze wstanie, raczkowanie itd.
Drugi rok powoli zbliża się ku końcowi i właśnie zorientowałam się, że osiągnięć żadnych nie mamy zapisanych nigdzie. Pewnie dlatego, że zmiany już nie odbywają się tak spektakularnie, jak przez pierwsze 12 miesięcy. Ale przecież są.
Łapię się czasem na tym, że wpatruję się we własne dziecko z niedowierzaniem, jaki on nagle dorosły się zrobił. Jaki rozumny. Jak myśli logicznie, jaki jest spostrzegawczy.
I przystojny do tego ;]

Z drugiej jednak strony, co krok trafiam również na sprawy, które napawają mnie obawą. Że za niski, że stopa mała, że nie mówi, na nocnik robi z przypadku tylko, że rysować nie chce...
Wspominałam w jednym z pierwszych wpisów na blogu, że biorę czynny udział w dyskusjach na forum mam z września 2011.
Już nie biorę.
Złapałam się na tym, że strasznie się spinam przez to "wymienianie się" opisami z przebiegu rozwoju naszych dzieci.
Ja - matka durna, zaczęłam porównywać Sebastiana do dzieci które: chodziły jeszcze przed 1 urodzinami, wspinają się samodzielnie na drabinki, mówią zdaniami, dawno pożegnały pampersy, smoczki, butelki. Potrafią powiedzieć, że ta literka, to właśnie 'A'. Same jedzą już prawie widelcem i nożem, nie brudząc przy tym niczego. Od roku wskazują bezbłędnie wszystkie części ciała, a myślę, że w drugie urodziny pokażą gdzie jest wątroba, a gdzie kość skokowa. Wyklejają z plasteliny motyle i kwiaty na papierze. Potrafią pokolorować malowankę, prawie nie wychodząc za brzegi. Jeżdżą na rowerku, nawet na biegowym.... i tak dalej i tak dalej. Nagle okazuje się, że wszystkie dzieci są bardziej rozwinięte niż moje.

Na szczęście Matka jednak do końca zwariowana nie jest.
Nie zaczęła w szale panicznym dziecka piłować, aby powyższe czynności jak najszybciej opanowało.
W zamian wycofała się z przechwalanek, czy jak kto woli - wymiany doświadczeń. I od tej pory żyje sobie w większym spokoju.
Cieszy się każdą nowością, którą syn opanowuje. Dumna jest z charakteru jego - otwartości w stosunku do ludzi. Uśmiechniętego usposobienia. Tego ,że się nie boi, nie panikuje. Że nie jest spokojnym dzieckiem, zdominowanym przez rodzica, usłuchanym i bez charakteru. Że jest małym twardzielem i siłaczem. Że mówi "hej" - śmiesznie przy tym machając rączką w ruchu kolistym. Że żegna się z każdym "baj" wysyłając buziaka z rączki. Że prawie każdego dnia, spotykamy się z czyimś zachwytem, jakie to fajne dziecko. To miód na moje serce i melisa na nerwy skołatane głupimi wątpliwościami.
Rozwija się przecież. Może we własnym tempie, może i do pewnych rzeczy dochodzi później, ale postępy robi.
A tak ku pamięci chciałam zanotować sobie tutaj jego "słownik" aktualny. Nie sądziłam, że to taka frajda poznawanie dziecięcego słownika :)
Rządzą w nim oczywiście nazwy własne. Pierwsze te najczęściej używane a więc:
"mama", "baba", "dziadzia".
Później mamy "hau", czyli Kajkę, inne psy i ogólnie zwierzęta.
"koko" - wszelkie ptactwo...a czasem też konie i koty
"alo" - telefony
"kaku" - okulary
"dudu" - picie
"nionia" - jedzenie
"bruma" - samochody, kluczyki do samochodu i klucze do drzwi
"ba" - piłka
"buti" - buty
"dede" - tak śmiesznie wymawiane z "d" jak angielskie "th" ; oznacza smoczek
"hej" i "baj" (czyli bye - tak się dziecko od razu po angielsku nauczyło;p)
"dziuje" - dziękuję
"ko-ua" - kocham
"kulde" - ;P
"si" - gorące
"nie ma"
"bam" - kiedy coś upadnie
"ała" - coś bolącego...i pępek :)

To pewnie nie wszystko, bo wszystkiego wyłapać się nie da. Ale większość tych najważniejszych na pewno.. Niby niewiele, ale ile radości mi dostarcza! :)



Jednego słowa tylko nie ma tym słowniku.
Tego drugiego najważniejszego wyrazu, który tuż przy "mama" stać powinien.

Sebastian nie zna słowa "tata".

Nasze bitwy

Jest coraz trudniej.
Każdy jeden dzień, to pole walki.
Oczywiście nie tylko.
Ale bitew staczam z własnym dzieckiem co najmniej kilkanaście.
Co tam się dzieje w tej małej główce, rosnącego człowieczka, co nakazuje mu tak usilnie i dobitnie podkreślać swoją indywidualność i umiejętność podejmowania samodzielnych decyzji - naturalnie zawsze proporocjonalnie odwrotnych od decyzji rodzicelki?
Bitwy toczymy od rana do wieczora:
o poranne siusiu na nocnik
o mleko
o śniadanie
o nałożenie bluzy
o buty (o to kilka razy dziennie. Dziecko buty ukochuje zawsze jedne i innych założyć sobie nie da. I w nosie to ma, że 40 stopni na dworze, kiedy on własnie chce nosić kalosze. Tak samo, kiedy temperatura z tych 40 spadnie do 15 , a na topie są aktualnie sandały. Wyprawa do sklepu obuwniczego, to już jest level expert)
o to, kto psa prowadzić ma na smyczy (już jestem sprytniejsza- na dwie smycze psa zapinam, co by dziecku się wydawało, że panuje nad sytuacją:p)
o kluczyki do auta
o to, kto poprowadzi samochód (tak tak...co z tego, że męża nie mam, z którym mogę się o to pokłócić - syn mój z równie oślim uporem usiłuje mnie przekonać, że jest równie dobrym kierowcą, co ja)
o to którędy do żłobka pójdziemy
o to, że sam ze schodów zejdzie
o obiad
o matki telefony i tablet
o szuflady, w których zakaz jest grzebania
o wrzucanie przedmiotów do toalety, bądź wyrzucanie przez balkon
o wywalanie klocków w celu takim, żeby sobie tylko poleżały, bo przecież bawić się nimi ochoty nie ma żadnej
o podnoszenie ręki na kobietę, co przecież pod sercem kołysała, z łona własnego na świat wydała, piersią osobistą, a nawet dwoma, wykarmiła, chcąc tylko pozytywne emocje w dziecięciu zaszczepić...

Te i jeszcze inne zmagania przerabiamy codziennie. Codziennie o to samo.
Czy powinnam już uznać za porażkę powtarzalność sytuacji?
Czy może powinnam uznać za sukces ten moment wieczorny, kiedy małpeczka wdrapuje się na kanapę, potem na moje kolana, słodkim głosikiem wymawiając najpiękniej na całym świecie "mama, mama, mama". Patrzy bystrymi oczętami prosto w moje, przybiera najbardziej uroczy uśmieszek i całym ciałkiem przytula się. Później mówi "ko-ua" (czyli "kocham"w dziecięcym wydaniu), dzióbka robi małego i buziakiem mamę, poruszoną co wieczór tak samo, całuje prosto w usta.
I tak sobie siedzimy przez kilka najspokojniejszych, najpiękniejszych minut w całym dniu.
Każdego dnia.
A od paru dni dziecię robi jeszcze jedną rzecz, która mnie zaskakuje - usiłuje naciągnąć moje bluzki i dostać się do piersi. Nie pamięta chyba jednak jak to się dokładnie robi, więc odsuwa tyle, ile się da i buzię wkleja we mnie. Zadziwiające, bo przecież od piersi odstawiony jest od ponad roku. Czy mu się przypomniało, bo widuje karmione dzieci? Czy tylko o samo naśladowanie podglądniętej czynności chodzi? Czy może krzywdę mu zrobiłam, że w 9 miesiącu zakończyliśmy karmienie? Może za krótko?

Bitwy i pytania bez odpowiedzi.
A do tego wszystkiego jeszcze zderzenie wizji wychowania mojej, oraz mojej własnej mamy. Babcia bowiem od tygodnia mieszka z nami i czynnie uczestniczy w wychowaniu wnuczka.
Czasem nawet zbyt czynnie.
Efekty może i osiąga niezłe...bynajmniej w danej chwili, bo długofalowo to nie jestem przekonana, czy podziała to lepiej niż moje metody. Natomiast niejednokrotnie metody owe gryzą się wręcz z moimi. Nasłuchać się przy tym muszę jaka jestem pobłażająca i niekonsekwentna.
I wcale, a wcale się z tym nie zgadzam.
Patrząc na mnie i moją siostrę, muszę przyznać, że rodzice faktycznie swoją rolę wypełnili dobrze. Nie mogę jednak wyłuskać tego, które działania faktycznie były w porządku. Wiem natomiast, co uważam za złe i czego nie chciałabym powtarzać.
Widzę już, że nie potrafię sobie radzić z nerwami i rosnącą agresją. Staram się nad tym panować, ale wzorzec mam tylko jeden - z domu wyniesiony - niedobry. Cierpię w głębi katusze, mając tą świadomość, że w złości z trudem nad sobą panuję.
A czasem panowanie tracę.
Chociaż i tak wydaje mi się, że nie jest tak źle, jak mogłoby być.
To pierwsza rzecz, którą chciałabym robić inaczej, niż robiła moja mama w stosunku do mnie (przy siostrze jakoś lepiej jej szło).
Druga, wydaje mi się, że jest ok. Obiecałam sobie wychować Sebastiana w czułości i świadomości, że okazywanie sobie uczuć to nie jest wstyd. Jestem dumna z tych naszych wieczornych przytulasków. Będę je pielęgnować jak najdłużej się da.
Czasem myślę, czy gdybym była wystarczająco "dopieszczona" w dzieciństwie, to moje życie potoczyłoby się inaczej?
Zresztą to nie jedyne braki, mam dokładną świadomość innych.
Postaram się robić tak, żeby mały Seba ich nie miał.
A przy tym wszystkim boję się, że coś innego przeoczę.
Że gdzieś błąd poważny popełnię.
Że nie podołam zwyczajnie.
Ogromne wyzwanie przede mną.
Być dobrym i złym policjantem w jednym.
Dwojgiem rodziców: i tym od nieustępliwej konsekwencji oraz wymagań i tym od rozpieszczania, czułości i pobłażań. '
Potrzebuję podwójnej cierpliwości, podwójnej siły, podwójnej miłości, dwustronnego oglądu....i najlepiej 4 rąk i dwa razy więcej czasu, by bitwy nasze mądrze wygrywać.

It's Not You, It's Me -- Gillian Jacobs, Rob Huebel & Fran Kranz

Hahaha, to tak w temacie tej rutyny, którą ostatnio rozkminiałam ;)

Party hard!

Odczuwam w tym roku jakieś napady szału ;)
Ale nie takiego szału negatywnego i nerwowego.
To szał imprezowy.
Po 3 latach wyciszenia totalnego ,jak na mnie, zaczęło mi rosnąć ciśnienie na imprezy.
I nie na zwykłe domówki.
Nawet nie na wyjście do jakiegoś klubu na mieście.
Mam ciśnienie na party z prawdziwego zdarzenia. Najlepiej takie dwudniowe.
A już naj naj najlepiej wyjazdowe.
Takie party, o którym później napisać nigdzie nie można, bo lepiej żeby tylko tam obecni wiedzieli co się działo.

Ten szał włącza mi się przeważnie, kiedy spotykam się z K.i S. Pewnie dlatego, że oni mi się z tymi ostatnimi grubymi imprezami kojarzą.
I tak właśnie wczoraj spotkałam się z nimi i pech chciał, że w MTV leciał koncert Tinie Tempah z Mallorca Rocks.
No czy można usiedzieć spokojnie kiedy się to ogląda???

Ja nie mogę!
Serce mi się wyrywa, żeby tam być i tą moc poczuć.

W 2010 roku miałam w szufladzie taką kopertę: "IBIZA". Odkładałam tam wszystkie napiwki, jakie dostawałam pracując za barem. Plan był wakacyjny - kiedy tylko nadejdzie lato 2011, lecimy z J.(ojcem Sebcia znaczy się) oraz z M.i A. do DJ'skiej mekki i przez tydzień zajmujemy się imprezowaniem, a w drugim dochodzimy do siebie.
Jaraliśmy się tym planem jak dzieci.
No ale cóż...los zadecydował za nas.
Zawartość koperty pt. "IBIZA" została przeznaczona na pampersy, smoczki, śpioszki, pościelki, bujaczki, wózeczki itd :)

I nie żebym żałowała, że tak się stało. Najwyraźniej musiało tak być i w życiu bym nie zamieniła mojego małego Szelmy na szalone wakacje na Ibizie.
Ale powoli dochodzę do momentu, kiedy znowu zaczyna mi się to marzyć.
Jednak niespełnione pragnienia gdzieśtam siedzą z tyłu głowy i lubią o sobie od czasu do czasu przypomnieć.
I tak szczerze - mam nadzieję, że jeszcze uda się to zrealizować.
Najgorsze jednak w tym wszystkim jest to, że od kiedy jest Seba,krąży mi po głowie myśl, że jak się jest MAMĄ, to już tak nie wszystko wypada robić.
Musiałabym faktycznie wyjechać bez niego gdzieś, gdzie nikt mnie nie zna i dopiero wtedy temu szałowi dać się pochłonąć ;)
I w dodatku zdążyć to zrobić zanim, oprócz tego że będę myślała co wypada Mamuśce a co nie, to jeszcze będę musiała się zastanawiać, czy to JESZCZE wypada w TYM wieku ;)

Ehhh opakowanie coraz starsze, próchnieje powoli ;p  Ale serce wiecznie w porywach młodości. W głowie bałagan taki sam, jak 10 lat temu...albo i większy. Bo wtedy nie myślałam, że czas mi się kurczy. A teraz już mam tego świadomość...oraz tego, że z tyloma rzeczami zwlekałam zbyt długo i mogę już nie zdążyć.
Chyba czas zacząć na nowo grać w lotto,by dać sobie szansę na spełnienie, odkładanych na później, marzeń ;)

Polecieć, wyszaleć się, pić, tańczyć do rana, wkręcać godzinami "życiówki", wschód słońca nad wyspą oglądnąć w akompaniamencie lounge'u i chill outu, leżąc na klubowej plaży. Bawić się.
Kurczę, czy ja w ogóle kiedyś tak naprawdę dorosnę do dorosłego życia? ;)

Nieeeeee........

Hej!!!
Czyżby to już było to?
Czy to już jest ten moment?
Tak szybko?

Czy już wkroczyliśmy w ten etap roku, kiedy zaczną spowijać nas wieczne ciemności?
Czemuuuuuuu???
O 21 już ciemno jak w dupie.
O 6:20 jeszcze szaro.
Jak to się stało, że już minęły słoneczne dni, kiedy przed godziną 4, promienie słońca przedzierają się spomiędzy żaluzji, a przez otwarte okno słyszę ptasi koncert?
I czy teraz już przez większość doby będzie ciemno?
Jejuuuuu!!! Przecież dopiero co wyszłam z depresji zimowej.

Lato!!! wracaj! Nie zostawiaj nas jeszcze!
Już się robiło tak przyjemnie w głowie i w sercu.
I na duszy lekko...
i fiu bździu,
luz blues,
love is in the air,
no limits.

Chcę jeszcze się zatrzymać w letnim szale. Jeszcze mało mi....za mało, żeby zimę przetrzymać.

Historia pewnego snu.

Siedziała w jej głowie pewna tęsknota.
Uśpiona tęsknota, która przypadkiem się wybudziła.

Oczywiście znowu chodzi o facetów.
No cóż poradzić, że jednak temat ten w życiu prawie 30letniej kobiety, jest niezmiernie istotny, a nawet bywa wiodący.
Dopóki nic się nie działo i skupiona była na innych rzeczach, dopóty tęsknota była tylko w głowie.
Ale teraz niestety zagnieździła się wszędzie.




Splot różnych okoliczności sprawił, że zgodziła się przenocować znajomego.
W sumie to dość daleki znajomy. Kilka spraw ich łączyło. Na tyle istotnych, że nie miała obaw przed zaproszeniem go do domu.
Przyjechał późno, zmęczony bardzo.
Zjadł kolację, pościeliła mu w dużym pokoju.
Poszła do łazienki przyszykować się do spania.
Przed pójściem do swojej sypialni, zaglądnęła jeszcze do niego zapytać, czy niczego nie potrzebuje.
Przysypiał, więc podreptała na palcach zgasić lampkę.
Przebudził się.
Zapytała, czy zgasić telewizor. Poprosił, żeby ustawić mu timer.
Podeszła do łóżka, sięgnęła po piloty, okazało się, że nie do końca wie jak...

Nagle poczuła jak chwyta ją za rękę "Zostaw to na razie i chodź do mnie" wymruczał.
Zaskoczyło ją to trochę...

Znacie ten kawał?
Idą Małgosia z Jasiem przez sad. Małgosia tak zalotnie sunie przed Jasiem od drzewa do drzewa. Nagle Jaś mówi "Małgosia! Daj dupy!"
-"Ot prosił, prosił i wyprosił!"

Tak się opierała właśnie.
Na szczęście prośba kolegi nie była tak bezpośrednia jak Jasia.
Właściwie nawet nie o to chodziło.

Wracając więc do tamtego wieczoru.

Położyła się obok.
Kolega był WIELKI. Naprawdę duży. Wysoki i taaaaaaaaaaki szeroki. Chyba najszerszy jakiego znała.
Ona przy nim ze swoimi 159cm i nawet nadprogramowymi 20kg czuła się malutka.

Ogromne, twarde, męskie ramiona przyciągnęły ją do siebie,ruchem dość władczym (już tu była bliska omdlenia) objęły, zatrzymały w uścisku. Brodę oparł na jej głowie. Ona wtuliła nos w to seksowne zagłębienie, gdzie kończy się ramię, a zaczyna szyja. Zapach faceta. Podziałał jak opium.
Powoli, po kolei zaczęli oboje rozluźniać mięśnie.
I tak się zatrzymali.

Z wrażenia nie mogła zasnąć.
Nie chciała stracić ani sekundy z tego momentu.
Ani chwileczki z tego, za czym tak strasznie tęskniła.
A przecież niedawno była podobna sytuacja. Miała spać obok kogoś...i co? Czuła taki dyskomfort, że uciekła i zasnęła dopiero u siebie nad ranem.

A stąd nie chciała uciekać.
Zapragnęła już na zawsze zostać schowana w tych ramionach, które nagle dały poczucie takiego bezpieczeństwa...
Nie... tego nie spodziewała.
Po jakimś czasie usnęła, ale przebudzała ją każda zmiana pozycji.
Ani na chwilę nie wypuścił jej z rąk.

To była ta jej tęsknota.
Tak chciała spać.
Nawet jeśli nie co dzień, to chociaż regularnie. I wiedzieć, że na pewno wkrótce przyjdzie znowu ta noc, kiedy schowa się w bezpiecznym objęciu. Czekać na nią.
Nie musieć zapraszać psa do łóżka, aby pozbyć się wrażenia chłodu i trudności z ogrzaniem samej siebie.
Jej mama śmieje się, że nawet w upale śpi zakryta po uszy.

A ja wiem dlaczego ona tak śpi. Oszukuje stęsknione ciało...i duszę też.

Do tego wszystkiego...zawsze pociągali ją szczupli faceci. Może kręciło ją to, czego sama nigdy nie miała?
Ale od tego zdarzenia coś się przestawiło. Zamarzyła o takim "misiu" do tulenia.
I o poczuciu, że może się w nim schować kiedy potrzebuje. Wiadomo - fizis nie jest w życiu najważniejsza i na pewno nie będzie to priorytetem przy wyborze. Ale tu też wcale nie do końca chodziło o sam wygląd.

Poranne czynności, śniadanie, ogarnianie dziecka i wyjście do pracy, również nabrały innego wymiaru, kiedy wszystko to działo się w męskim towarzystwie.
Wszystko jej pasowało.
Tak - tym razem wszystko grało.
Może już jednak dojrzała do tego?
Może miejsce już się zrobiło dla Puzzla?

Tyle tylko, że Puzzla nie ma nadal.
Z kolegą tym więcej ich dzieli, niż łączy. Począwszy od kilometrów i trybu pracy, na zainteresowaniach skończywszy.
Cała ta sytuacja to czysty przypadek.
Dużo jednak z niej wyniosła.
I chociaż z tęsknoty za tym uczuciem aż płonie cała.
To jednak to spanie, było jedną z największych przyjemności, jakie ostatnio ją spotkały...

Rutyny

Krótkie pytanie na dzień dzisiejszy:
Dlaczego rutynie tak łatwo wkraść się w życie?
Jak to się dzieje, że coś, co na początku nas kręci, cieszy i ekscytuje,  z czasem staje się czymś normalnym, nie wywołującym entuzjazmu?
Czy istnieje magiczny sposób na odświeżanie takich rzeczy?
Dlaczego na początku znajomości w brzuchu czuć wiercenie przed każdym spotkaniem, a później już nie?
Czemu spanie w męskich ramionach jest tak cudowne tylko do czasu? A potem każdy chce mieć swoją swobodę na swojej połowie łóżka, a nawet osobną kołdrę?
Dlaczego wspólne jedzenie śniadania przed pracą nie pozostaje "świętem" do końca?
Wreszcie-czemu najpierw mamy ochotę na seks 24h/d, a po latach często zmuszamy się, żeby to "odbębnić" raz na miesiąc?
Czy to musi tak być?
Czy nie mogłoby się tak zrobić, żebyśmy zawsze już tak się "jarali" tymi prostymi rzeczami?
Aby każdego poranka, spostrzegając nieco zazdrosny wzrok sąsiadki wsiadającej do windy, z dziką satysfakcją myśleć sobie: "tak! tak! to ciacho jest tu ze mną!" ;->
Żeby prądy przez rękę przechodziły zawsze, kiedy on jej dotknie?
Żeby szykowanie dwóch kompletów kanapek do pracy, było zawsze przyjemnością? A słowa pochwały na temat naszych zdolności kulinarnych - miodem na nasze uszy i serca?
O ile życie byłoby piękniejsze, gdyby te wszystkie emocje trwały, albo chociaż cyklicznie odnawiały swoje natężenie.
Z trudem wierzę koleżankom, które poznały mężów swoich w liceum, lub gimnazjum i uparcie twierdzą, że oni wciąż tak samo ich kręcą i że od lat ich miłość jest niezmiennie silna.
Ale jeśli faktycznie tak jest, to zazdroszczę!
Nie lubię rutyny i nudy.
Ale częste zmiany, to też żadna satysfakcja.
Jak zwykle potrzebny Złoty Środek.
Ale nie ma Złotych Środków.
Tak jak ideałów nie ma. A mój ideał przybiera coraz wyrazistszą postać. I wiem, że będzie z tym coraz trudniej.

A w ogóle już naj naj najdziwniejsze w tym wszystkim jest to.
Że jest jeden facecik na świecie, który nigdy mnie nie nudzi, chociaż spędzam z nim od prawie dwóch lat dnie i noce.
Oczywiście mowa o Don Sebastiano! On mnie zachwyca każdego dnia coraz mocniej ;)
Poszukiwana replika w wieku zbliżonym do mojego i nijak ze mną nie spokrewniona ;)

Wszystko co dobre, za szybko się kończy

Śmignął urlop. 

Jak okamgnienie. 

Ale było naprawdę suuuuuper! 

Nad jeziorem znalazłam spokój i harmonię, o której już pisałam. 

Oprócz tego poznałam także nowych ludzi i nowe, trochę inne spojrzenie na świat. Dostałam przekaz z pozytywnej energii i usłyszałam kilka rzeczy, które dały mi do myślenia. Ale na te przemyślenia przyjdzie czas po urlopie. 

Bo tam był czas przyjemności. 

Czas babskich pogawędek , wspominków, ploteczek, rozważań i poważnych i śmiesznych. 

Czas pyszności: jagodowego piwa, grillowanego łososia i świeżutkich wypieków z tej samej piekarni, co przed 12 laty. 

Czas współbycia mamy i synka. Tulenia, całowania,turlania się razem po łóżku w celu nagromadzenia energii do zabawy i bieganiny po całej okolicy. Kąpieli w ciepłej wodzie jeziora i skakania z pomostu w mamy ramiona, okraszonych beztroskim dziecięcym śmiechem, który niósł się po tafli wody. 

Czas porannego rytuału, który od pierwszego do ostatniego ranka był taki sam : małe bose stópki przebiec musiały po trawie wilgotnej od rosy. A za nimi podążały, równe bose, stopy mamine. I tak chodziliśmy po rosie w piżamach jeszcze. 

Ugoszczeni byliśmy przecudnie i czuliśmy się tam naprawdę wspaniałe. Towarzystwo A. jest tak pełne jej uśmiechu, że nie jest w stanie chyba nigdy się znudzić. 

Z żalem wyjeżdżaliśmy, 

Przed wyjazdem jednak odwiedziliśmy jeszcze Poznań, aby spotkać się z inną A. Ona z kolei przywitała nas z przepięknym drewniano - niebieskim TupTupem, przewiązanym czerwoną kokardą!!! Mini na TupTupa jeszcze jest trochę za mały, ale z pewnością w swoim czasie zrobi z niego użytek, czego nie omieszkam udokumentować i pokazać. 

Spotkanie to, niestety trochę bardziej szczuciem się okazało, bo tylko przypomniało mi się mocniej, jak mi jej tutaj brakuje i jak było super, kiedy widziałyśmy się, rozmawiałyśmy i analizowałyśmy wszystko wspólnie każdego dnia w pracy, a nawet i po niej. 

Nie da się tego nadrobić w półtorej godziny na kawie, w centrum handlowym :( I niby tylko 150km nas dzieli, a wcale niełatwo zgrać się i spotkać. Niestety. 

Wracając jeszcze jednak do centrum handlowego - uderzył mnie fakt, że poczułam się nim zmęczona. Jeszcze w ciąży buszowałam tam cała podekscytowana. Tym razem zaszłam tylko do ulubionego sklepu, odwiedziłam 4 działy, kupiłam 2 rzeczy i uciekłam. 

A potem cisnęłam gaz mocniej, aby już jak najszybciej znaleźć się znowu na naszym drewnianym tarasie i przed oczami mieć tylko zieleń i wodę. 

Chyba się zestarzałam 

i to mocno. 

Znad jeziorka udaliśmy się do W-cha, spędzić trochę czasu z Sebcia Dziadkiem, czyli Tatą moim. 

Tym sposobem, w miarę łagodnie wróciłam do domowego kieratu. Postałam trochę nad garami, robiłam zakupy, ogarniałam pobojowiska, które Mini potrafi dokonać w rekordowo krótkim czasie. Odwiedzaliśmy Pradziadków, z Dziadkiem chodziliśmy na spacery. 

Ciągle coś się działo, czas przyspieszył. 

A później zadzwoniła do mnie M. Z informacją, że właśnie są  w Polsce i chcieliby nas odwiedzić. M.i A. to moi przyjaciele, mieszkający w Szwajcarii. Widujemy się tak rzadko, że nawet nie poznali jeszcze Sebcia. 

Dlatego wczoraj, przy akompaniamencie smętnych westchnień Dziadka, wyruszyliśmy do ZG. 

Miałam tylko kilka godzin, żeby przygotować się do ich przyjazdu i przyjąć ich tak, jak powinni być przyjęci, wyczekiwani kilka lat goście. I tak, jak sama u nich jestem zawsze goszczona. 

Myślę, że się udało. 

Całe nasze spotkanie przebiegło dużo lepiej, niż się spodziewałam. 

Szczerze mówiąc, z kilku względów, miałam delikatne obawy.... bo przecież tak wiele się zmieniło, podczas kiedy się nie widzieliśmy. Okazało się jednak, że owszem - zmiany dookoła nastąpiły ogromne. Ale my ciągle jesteśmy tacy sami. Gadałyśmy z M. do 4:30 nad ranem. Nawet nie wiem kiedy zleciał czas do tej godziny. Gdybym nie spojrzała na zegarek, trajkotałybyśmy nadal. Co lepsze - po 3 godzinach snu obie byłyśmy całkiem wypoczęte. Zabrakło nam jednak czasu. Oni musieli wcześnie ruszać w dalszą drogę, a jeszcze tyle rzeczy zostało nie omówionych i tyle miałybyśmy ochotę razem zrobić... 

Przykro było ich pożegnać. 

To kolejne spotkanie, które tak naprawdę tylko smaka narobiło. 

Mimo tego, bardzo naładowało mnie pozytywną energią. M. i A. są roznosicielami dobrych mocy. Są tak szczęśliwi, że aż nieświadomie obdarowują własną radością innych. Uwierzyłam, że i na mnie przyjdzie czas.

 

Myślę, że jeszcze wspomnę o tym spotkaniu. 

Dzisiaj jednak mam już ciężką głowę, i chociaż za nami totalnie lazy day, spędzony na ogrodzie u mamy K. , to jednak myślenie przychodzi mi z lekką trudnością. 

Bardzo chciałabym tu zapisać wszystkie wrażenia, jakie pozbierałam w te kilka dni, ale okazuje się, że ich ogrom jest nie do opisania na jeden raz! 

Za mało, w skali roku, jest takich dni. Żyjemy w wiecznym pędzie, w kieracie, w schemacie, w nudnym, lecz funkcjonalnym porządku. 

Nie mamy czasu na chodzenie boso rankiem po rosie. 

Na babskie pogaduchy dzień po dniu. 

Na piwko z Tatą w środku tygodnia. 

Na spontaniczne wizyty znajomych i u znajomych. 

Można zrobić to w tydzień. 

Ale to tylko 1-2 tygodnie na 52 w całym roku. 

Za mało. Zdecydowanie za mało, jak na tyle dobra, ile można z tego zaczerpnąć. 

Ja tu tylko na chwilkę

Mam nadzieję,że będzie mi wybaczony brak obecności tu.
Powiem Wam,że pewnego dnia uslyszałam w radiu o nowej formie odpoczynku, polegającej na rezygnacji z codziennych nawyków. I właśnie wprowadzam to w życie. W Zaniemyślu było prosto,bo tam wszystko działo się inaczej.
Sebastian wsłuchany we własny rytm, Kaja w psie instynkty, a ja w harmonii z tym wszystkim.
Teraz jesteśmy w W-chu. Chodzimy na pieszo, gotujemy to,na co rzadko starcza czasu, ja omijam komputery i telefony.
W ten sposób zamierzam spędzić jeszcze kilka dni, a co dalej-zobaczymy.
O wyjeździe nad jezioro jeszcze napiszę, bo cudnie było i mam nadzieję, że kolejny raz zawitamy tam prędzej niż za 12lat.
A na razie kończę, bo czuję,że i tak wciąż jestem niewystarczająco wypoczęta....
Czy samodzielna mama w ogóle kiedykolwiek bywa wypoczęta?

Powoli szykuję się na wizytę u lekarza.Moje samopoczucie fizyczne bywa ostatnio dość niepokojące. Póki co,zrzucam to na karb upałów...i wcale na nke nie narzekam. Niech sobie będą:-)  Wolę 100 razy bardziej niż tę znienawidzoną zimową walkę.

Cóż za rozpusta - drugi urlop przed nami :)

No! Jestem z siebie dumna. Przez 2 tygodnie sama poprowadziłam wszystkie auta i myślę, że udało mi się to zrobić lepiej niż kiedykolwiek :)  Napracowałam się , ale satysfakcję mam! 

Plan wykonany, a teraz udajemy się na zasłużony wypoczynek. 

Zaraz wsiadamy w auto i obieramy kierunek na Jezioro Raczyńskie. Już jestem cała podekscytowana! Super będzie tam wrócić po 12 latach! 

Zostajemy do wtorku, a później jedziemy do Wałbrzycha pobyć trochę z Dziadkiem i Pradziadkami Sebcia :) 

Pogoda wyśmienita , w aucie mam 10 pysznych piwek z lubuskiego browaru...czeka na nas wspaniałe towarzystwo w postaci kochanej mojej A. 

Pełnia szczęścia! :))))))))